مآخذ عربي، فارسي و ارمني اقتباس شده است. اغلب اصطلاحات آن عربي ارمنيشده است.
مخيتار رسالههاي ديگري هم دربارهٴ طب و كالبدشناسي تأليف كرد، ولي آنها را فقط از طريق منتخباتي كه در آثار بعدي نقل شده است، ميشناسيم.
چهار متن ارمني مربوط به كالبدشناسي، كه ف.ث.كانيبير1 آنها را چاپ كرده، در اينجا درخور ذكر است، ولو فقط از نظر مقايسه؛ چون بهاحتمال زياد همهٴ آنها مربوط به حوالي اين عصر است. بنابر نسخهها، آنها را شخصي به نام آسار سباستي2 (سيواس در آناطولي) تحرير كرده است. عنوان ارمني آنها خيلي شبيه عنوان كتاب مخيتار است. رسالهٴ او ظاهراً ترجمهٴ رسالهٴ عربي يك سرياني به نام ابوسعيد است كه در 1037 برآمده، و او به احتمال زياد همان ابوسعيد عبيداللّه (نيمهٴ اول سدهٴ يازدهم) است؛ ممكن است مترجم خود مخيتار بوده؛ يا نرسس چشمنواز كه در 1173، وفات يافت؛ يا نرسس لامبروني اسقف طرسوس، كه در 1198، درگذشت.
ح. هند
جاگادوا
¿ فصل هجدهم مربوط به زمينهٴ فلسفي.
ط. چين
كتابهاي ادويهٴ مفردهٴ چيني و ژاپني
پن تسئائوي3 مهمي توسط وانگ چي ـ هسين، چانگ هسيائو ـ چيه، چئائي يوآن، و كائو شائو ـ كونگ4 تأليف شد. بنابر فهرست سلطنتي، تمام اثر شامل سي و سه كتاب بود، ولي نسخهاي كه در 1159 (تاريخ مقدمه)، يا اندكي پس از آن، چاپ شده است، اينك در دسترس نيست، و ما فقط نسخههاي خطي را ميشناسيم، كه همه ناقصاند، و فقط در بيست و دو، نوزده، يا حتي پنج كتاب ديده ميشوند. مهمترين جنبهٴ اين اثر تصاوير فراوان آن است كه بيشتر از تأليف قديميتري به نام تئوچينگ پن تسئائو اقتباس شده است؛ اين كتاب در 1061، تأليف شده بود، و اينك در دسترس نيست.
عكسي از يك نسخهٴ ژاپني اين پن تسئائوي جديد (يعني شائوهسينگ) در كتابخانهٴ كنگره